نیمه خرداد
خرداد هميشه بار غم بر دوش ما نهاده است. چه آن 15 خرداد خونين با شهادت ها جوي خون و بوي باروت و چه اين 14 خرداد غمبار با رحلت امام و رنگ غم و غربت ماتم. امام براي ما يک راه و صراط بود. ميزان وملاک بود. اسوه و الگو بود. از اين رو با رفتن او راهش باقي ماند. گرچه امام و کلام امام مشعلي افروخته و بر افراشته اند تا راه بشريت امروز تيره نماند.
سالگرد رحلت امام سالگرد بيعت و ميثاق است با آنچه امام بر سر آن جان باخت و شهدا در راه آن خون دادند و جانبازان سلامتي خود را براي سلامت ماندن آن ايثار کردند. يعني پيمان با خدا و رسول(ص) و اسلام و انقلاب.
سالگرد عروج ملکوتيت، با غم چنگ بر دلهايمان مي زند.
سوگ ارتحال تو مدينه ايران را به ماتم نشاند و چشمهاي اشک را از ديدگان خونبار امت عاشق جاري ساخت. انچه رفت پيکر پاک و جسد مطهرت بود. آنچه ماند فکر ناب و انديشه روشن و خط ماندگارت بود.
اماما!
روح تو به آسمانها پر کشيد اما راه تو اي روح خدا در زمين و ميان عاشقان تداوم يافت.
اي امام!
اي نگين افتاده از انگشتر امت!
اي جان رقته از پيکر ايران!
يا گوهر در خاک نهفته!
اي پدر فرزندان شهدا!
اي سالار بسيجيان عاشق!
چگونه رفتن تو باور کردني است؟
اي حيات بخش اسلام و ايران!
گرچه حسينيه جماران از تو خالي است اما سينه هر يک از ما حسينيه اي است پر از شيون عزا و لبريز از سوگ غم.
اکنون گر چه صداي تو خاموش است اما دل هاي ما محشري پر غوغا از کلام عطر آگين توست. گوش تاريخ از پيامهاي سنگين تو سرشار است.
امام رفت و بار غم براي هميشه بر دلمان نهاد اما راهش ادامه يافت.
